به نوعی سرخورده و افسرده اند.اولین مسئله ای که ذهن من را درگیر کرد چگونگی برآمدن از پس بار مسئولیت سنگین تربیت فرزند نورسیده بود.درجامعه ای که دروغ ،ریا،ونیرنگ تاروپود آنرا تشکیل داده است،حراست از جوهره پاک و فطرت انسانی به ودیعه گذاشته شده خداوند دروجود یک فرشته کوچک،کاری بس دشوار بنظر میرسد.چراکه بخشی از تربیت این هدیه آسمانی لاجرم درمحیطهای خارج از خانواده،نظیر مدراس و مکانهای آموزشی شکل خواهد گرفت واگر قرار بر دوام این شرایط نابسامان باشد،بار مسئولیت دوچندان خواهد شد.البته یکی دوسال فرصت دارم که محیط پرورش فرزندم را تغییر داده و ازکشور خارج شویم.خدا را چه دیدیم شاید نهایتآ اراده بزرگان نظام درجهت زدودن فضای جامعه از نابسامانی  ساختار اجرایی شکل جدیتر و واقع بینانه تری بخود بگیرد.دختر کوچولوی خوشگل من ،حتی اگر روزگار جوانی ، استعداد و انگیزه خدمت بابای تو و باباهای هم نسل تورا درمیان آتش جهل و تنگ نظری نا اهلان،خاکستر نماید،تو با آمدنت  من را از یک نقطه کور به خطی ممتد مبدل ساخته ای .من دیگر نگران فنای اندیشه و آرمان خودنخواهم بود. تو رویش مجدد من خواهی بود و تردید ندارم نسل تو نسل سوخته نخواهد بود.سالیان درازی است جنوب درحسرت انسانهای بزرگ،شاهد تاراج بوده است.نفت،گاز،آب،خاک،عاطفه،غرور،تاریخ،تمدن،فرهنگ،نبوغ،لیاقت،گذشت،طبیعت بکر،شادی و طراوت،امید،صداقت و ایمان همه و همه یا ازدست مردمان جنوب رفته و یادرحال رفتن است.تو همان ودیعه ای هستی که هویت را به این دیار غریب و مظلوم،بازخواهی گرداند.سالها بعد که این یاد داشت را خواهی خواند،قطعآ متوجه تلاطمی که  در آستانه تولدت، پدرت و پدرهای دوستانت دستخوش آن بوده است وهمچنین متوجه اهمیت تولد خودخواهی شد.تو برای من بهانه ای برای ادامه.به مهد فراموش شده تاریخ و تمدن بشر پای گذاشته ای .خوش آمدی عزیزم.